The Broken Promise

It is March 14 and the woodland has undergone a complete metamorphosis. Sitting on the park bench, I see the lush green leaves, squirrels playing about, birds chirruping, butterflies moving from one flower to another. I feel so jealous of the nature, for they have spring every year, but deep inside my heart, there will never be a spring again.I sit by the edge of the pond staring at its murky green water.Seems silly to others maybe. Everything I look at seems ugly to me, as if I am looking through a window that distorts the true forms of this world, giving me a vision of darkness and shadows. My life has been this way ever since something happened, that changed my life forever. Memories flash in my mind with every pebble I throw into the pond.

March 14, Eighteen Years Ago : My first day at a new school. I join class one and introduced to my classmates by our teacher, and given a seat next to a girl named Tina.Since it was Tina's birthday, she gave sweets to everyone in class. This was our first meeting and we became very good friends.

December 13, Sixteen Years Ago : Tina and I get on very well and our class is practising for the annual day. Both of us were dressed as cuddly teddy bears. We were supposed to dance along fairies.But on the day of concert we both scared the fairies instead of dancing with them!

August 12, Eleven Years Ago : The day I will always remember, both of us were caught throwing paperballs at others in class during class time  We were sent to office and the way we both shivered in front of him as if he were a Ghost!

January 9, Six Years Ago: The most joyous - We received our final exam results, Scanning the result sheet, we jumped out with Joy. We had passed with flying colours, topping high in our class.

These  were just memories,golden memories of all good times we had together. The sun is setting now, and sky is tinted with pink and gold, the last few moments of sun for today,before darkness shrouds the world.

 As evening blends into night, the dark sorrowful memories of our friendship cascade into me. They seem to settle in my mind.I now wear a crown of guilt studded with unforgiveness.

It all began on a rainy day. Tina rang me up to say she got admission to a famous University in England and had to leave in two weeks. Her family was also shifting with her.It was sad news for me, after so many years of friendship, we would be separated.Soon the day arrived. My parents and I went to see her off. It was very sad moment. " I promise I would write to you til lwe meet again" said Tina with tears and I also hugged her promising the same. When will I ever see her again ?? I wondered.

Soon, I got admission to the local University and joined for Medicine. We stayed in touch with each other through E-mails like for about a year. Slowly Tina began to send fewer and fewer mails, until she stopped sending me any at all. She wouldn't even reply to mine.

After a few months even I stopped sending her , well if she wouldn't send me why would I bother? May be she got better friends than me. She may have forgotten me.
Though I got busy in my studies, I felt a sense of betrayal. She has broken her promise of writing to me till we see each other. I would often tell myself. All these bad thoughts filled my head, and sort of erased all good memories we had together.My affection and friendliness towards her turned into hatred and enmity  It was as if anger had cut the thread of friendship that held us so close.

Years rolled by and I emerged out of college as full fledged Orthopedic Surgoen, waiting impatiently to begin practising at a hospital abroad.My Parents and I went on a vacation to England that year. It was cold and frosty morning when we reached our hotel. We were walking along the pavement near a shopping mall later in the day when two young boys rushed by, knocking down an elderly couple. I helped the gentleman ease up. Somehow I felt I knew him. He turned to me and said " Thankyou .... I ..." He was speechless for a moment. He then turned to his wife and said, " Look its Priya, Tina's best friend". We were invited to their house for tea.
"Yes, It's been a year since Tina died of Cancer", said her mom sobbing.
A twinge of guilt overcame me as she told me, when Tina was diagnosed of disease it was too late. Wiping her eyes she told me how my best friend spent her last moments in this world on the hospital bed. She had been asking for me. But I was far away, unaware of her misery.

Her mother went upstairs and brought back an envelope which she handed to me.I hurriedly ripped open the cover and two things fell on my lap - a photograph of Tina and myself dressed up as Teddy bears for the school day years back and a letter.

This is what the letter read,

Dear Pee,
    This will be the last letter I'm going to write to you, for I wont be here any more  We got the bad news really late and doctors said I didn't have very long time to live and it was too late to be cured. Good bye my friend. Although I am not there in person, I will always be there in your mind.
Your Best Friend,
     T

Suddenly I was plunged into a sea of loneliness, being lashed with a whip of guilt. Tina had kept her promise, but it was I who had broken it.

ഗിഫ്റ്റ് ഓഫ് ഗോഡ്

അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടാണ്  ഞാൻ അവനെ കാണുന്നത് , എന്റെ അനിയന്റെ അടെ പേര് തന്നെ അയ കൊണ്ടാകാം അവനോടൊരു പ്രത്യേക സ്നേഹം തോന്നിയത് . നോബിൾ എന്നാണ്  അവന്റെ പേര് . നമ്മെ പോലെ അല്ല അവൻ ,

ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും അവൻ കേട്ടില്ല , കാരണം അവനു കേൾവിയില്ല
എന്നെ അവൻ കണ്ടില്ല , കാരണം അവനു കാഴ്ചയില്ല
അവൻ എന്നോട്  മിണ്ടിയില്ല , കാരണം അവനു സംസരശേഷിയില്ല,
എവിടെയും ഓടി പോകാൻ അവനാവില്ല , കാരണം അവനു ചലനശേഷിയില്ല.
എല്ലാതിനും ഉപരി അവനു ഈ ലോകം എന്താണ് എന്ന് പോലുമറിയില്ല , കാരണം അവനു മാനസിക വളർച്ചയില്ല.
ജീവനുള്ള കേവലം  ഒരു ശരീരം മാത്രം,

അവന്റെ ഈ അവസ്ഥക്ക് കാരണം അവന്റെ സ്വന്തം പെറ്റമ്മ തന്നെയാണ്.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരിക്കൽ കോഴികോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ ടോയിലെറ്റിൽ അവനു ജന്മം കൊടുത്തു അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ  അമ്മ . കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു  ടോയിലെറ്റിൽ കയറിയ മറ്റൊരു സ്ത്രീ കണ്ടത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ തല ക്ലോസെറ്റിൽ തിരുകി കയറ്റി വെള്ളമൊഴിചിരിക്കുന്ന കാഴ്ച, മരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് കണ്ട അവർ അവനെ അടുത്തുള്ള ഒരു അനാഥലയതിലാക്കി. ഒരൽപം കരുണ അവന്റെ അമ്മക്ക് തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ അവന്റെ അവസ്ഥ ഇതാവില്ലയിരുന്നു ഇന്നു. 

കാഴ്ചയോ,കേള്‍വിയോ,വിചാരങ്ങളോ, വികാരങ്ങളോ ,ആഗ്രഹങ്ങളോ പോലുമില്ലാതെ താനരാണന്നുപോലും അറിയാതെ ജീവിക്കുന്ന നോബിള്‍. 

കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയൊന്നു വർഷമായി എമ്മാവുസ് വില്ലയിലെ ഒരംഗം ആയി അവൻ അവിടെ കഴിയുന്നു , അവർക്ക്  അവൻ ദൈവത്തിന്റെ സമ്മാനമാണ് - ഗിഫ്റ്റ് ഓഫ് ഗോഡ് 

സ്വന്തം സുഖത്തിനു വേണ്ടി അവനെ ഉപേക്ഷിച്ച അവന്റെ പെറ്റമ്മ , എന്തിനായിരിക്കാം അവർ അങ്ങനെ ചെയ്ടതെന്നു ഒരുപാടു ഞാൻ ആലോചിച്ചു, അവന്റെ പേര് പോലെ തന്നെ കളങ്കം എന്തെന്ന് പോലും അറിയാത്ത അവന്റെ മുഖം, മനസ്സിൽ തറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. എല്ലാ കഴിവുകളും ഉണ്ടായിട്ടും ഞാൻ എന്താണ് മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യുനതു എന്ന ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയായ് എന്റെ മനസ്സിൽ. 

കാണേണ്ടത് തന്നാണോ ഞാൻ കാണുന്നത് ?
കേൾക്കേണ്ടത് തന്നാണോ ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്‌ ?
ചെയ്യേണ്ടത് തന്നാണോ ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ? 

ഒന്ന് കൂടെ ആലോചിക്കാം ! 

                                                                  

 കടപ്പാട് - ശാലോം 

Carry out a random act of kindness, 

with no expectation of reward, 

safe in the knowledge that 

one day someone might do the same for you. 
                       

Remembering Someone I forgot

As I sat across the bench in the church,

I looked up at the cross above

Staring at the guy

who died for my Sins.

I see his crown made of thorns,

I see the blood stains on his body,

I see the whip lashes he suffered

Yet he never complained to me,

for making him suffer.

No man can ever do this,

And that's why 

He is called JESUS,

The Lamb of Love

Passionate Dreamer -Part Two

Wild Nights when I am with you

Rowing in the Sea,

with no directions.

Moving back and forth,

in the turbulent ocean currents,

Until I hear a gasp from you

and a burst of pleasure.

Nights of romance would 

never end when 

I am sailing with you,

Oh! my captain 

take me to sea! 

ഇങ്ങനെയും ചിലത്

സൈബർ ലോകത്തന്തിയുറങ്ങും 

രാവുകളിലെന്നോ ഒരിക്കൽ 

എൻറെ ചാറ്റ് ബോക്സിൽ-

പൊന്തി വന്നോരപരിചിതൻ 

വഴി തെറ്റി വന്നതോ, 

മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത കൊണ്ടോ , 

അറിയില്ല -

പിന്നിടതൊരു ശീലമായി. 

മുഖം പോലുമില്ലാതൊരാൾക്ക് മുന്നിൽ 

ഹൃദയം തുറന്നു ഞാൻ. 

ദിനരാത്രങ്ങൾ കഴിഞ്ഞെന്നോ 

ഒരിക്കലവന്റെ ചാറ്റ് ബോക്സിലെ 

പച്ച വെളിച്ചം നിലച്ചു. 

അല്പയുസ്സായ മനുഷ്യരുണ്ട്‌ ഭൂവിൽ 

ഇതു പോലെ ചില സൗഹൃദങ്ങളും 

Passionate Dreamer - Part One

You live only once they say,

 If it’s so, be with me today

Close your eyes slowly –

And let me kiss you gently

Before we say adieu

Let me hug you tight,

And make love to you all night.

And when I am away,

Lost in the life’s sway

I'll pretend that I'm kissing

The lips I am missing.

ചാമ്പച്ചോട്ടിലെ ഓർമ്മകൾ

അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടിയ അവധി അടിച്ചു പൊളിക്കാൻ വീട്ടിലെത്തിയ എന്നെയും കാത്തു ഹെൻറി മുറ്റത്ത്‌ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹം കൊണ്ടാണോ എന്തോ എന്നെ കണ്ടതേ അവൻ എൻറെ മേലേക്കൊരു ചാട്ടം. പിന്നെന്തു പറയാൻ ചുരിദാർ പല കഷണങ്ങളാക്കി അവൻ സ്ഥലം വിട്ടു. ഗംഭീരമായ വരവേല്പ്പ് !

കുളിം തേവാരവും കഴിഞ്ഞു വയറു നിറയെ ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞു  , t.v ക്ക് മുന്നിൽ ചടഞ്ഞു കൂടി ബോർ അടിച്ചു. ബോറടി മാറ്റാനായി വെറുതെ പുറകുവശത്തെ തൊടിയിലേക്കിറങ്ങി നോക്കിയപ്പോൾ-
 ദേ , എൻറെ ചാമ്പ പൂത്തു നിറയെ ചാമ്പക്ക കായ്‌ച്ച് കിടക്കണ്. നല്ല ചൊക ചൊകാന്നു ചുവന്നു പഴുത്ത ചാമ്പക്ക.
ഓടി ചെന്ന് കൈ എത്തണ ദൂരത്തെ ഒക്കെ പറിച്ചു പോക്കെടിലാക്കി.

ദുരാഗ്രഹം കൊണ്ടാകാം ഇനിയും പറിക്കാനായി ഞാൻ നാല് പാടും നോക്കി.

അടുത്തെങ്ങും ആരുമില്ല -

പിടഞ്ഞു വലിഞ്ഞു ഒരു പ്രകാരത്തിൽ ചാമ്പ മരത്തിൽ കയറി പറ്റി. കൈ ഒന്ന് തെന്നിയപ്പോൾ പിടി കിട്ടിയ മരകൊമ്പിൽ ചാടിപിടിച്ചു. പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് പണി പാളിയെന്ന് മനസ്സിലായത്. കൈ ചെന്ന് പെട്ടത് നീറിന്റെ കൂട്ടിൽ.

യുദ്ധക്കളത്തിലെന്നോണം നീറുകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. വേദന കൊണ്ട് പണ്ട് ഞാൻ സ്കൂളിൽ പടിച്ചപ്പോ പോലും മര്യാദക്ക് എഴുതാത്ത "ക്ഷ മ്മ ഞ്ഞ " തുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ വായുവിൽ എഴുതി . തിളക്കത്തിലെ സലിം കുമാറാണ് അപ്പോ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത് " ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കണേൽ കഞ്ചാവടിച്ച പോരെ , വെറുതെ സ്കൂളി പോയി " , ഏതാണ്ട് അത് പോലെ തോന്നി അപ്പൊ.

ധൈര്യം ചോർന്നു പോകാതെ ..... ശേ ..അതല്ല  :)
ശക്തമായി ഞാനും ഉറുമ്പുകൾക്കെതിരെ ആഞ്ഞടിച്ചു. എണ്ണമറ്റ ഉറുമ്പുകളെ ഞാൻ എന്റെ ഈ കൈകൾകൊണ്ട് കൊന്നൊടുക്കി.

എൻറെ ഈ പ്രകടനം ഒക്കെ കണ്ടു നിന്ന അയലത്തെ വീട്ടുകാർ മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ചു പറഞ്ഞു - കെട്ടിക്കാറായ പെണ്ണ് ദാണ്ടേ ചാമ്പയുടെ മുകളിൽ കേറി ചാമ്പക്ക പറിക്കണ്.

വളിച്ച ഒരു ചിരി പാസാക്കി ഞാൻ മരത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി. കയ്യും കാലും ചോറിഞ്ഞോണ്ട് അടുക്കളേൽ പോയി ഒരു പേപ്പറിൽ ഉപ്പുകല്ല് വാരി ഇട്ടു, നേരെ വീടിന്റെ മതിലിൽ കയറി ഇരുപ്പായി.

അത്യധികം സന്തോഷത്തോടെ തുടുത്ത ഒരു ചാമ്പക്ക പൊളിച്ചപ്പോ , ദേ നല്ല മുഴുത്ത ഒരു പുഴു അതിൽ നിന്നും എന്നെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. പറമ്പിലേക്ക് ഒരേറു കൊടുത്തു അടുത്ത ചാമ്പക്ക പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് തുറന്നു,ഹാവൂ പുഴുവില്ല!

ഒരു കഷണം എടുത്തു ഉപ്പുകല്ലും കൂട്ടി വായിലേക്ക് വെച്ച് ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടചിങ്ങനെ ഇരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും ഞാൻ ആ പഴയ പത്തു വയസ്സുകാരിയായ പോലെ !!!!! 

ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രം

വിട പറഞ്ഞെങ്ങോ പിരിയുന്ന വേളയിൽ
പടിപ്പുര വാതിലിൽ നിന്ന് ഒരിക്കൽ കൂടി
അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി-
അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നോ,
അറിയല്ല-
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുംബിയിട്ടും,
അവ്യക്തമായ അവന്റെ രൂപം
ഇരുളിൽ മറയും വരെ
ശില പോലെ ഞാൻ നിന്നു.
ജന്മാന്മാന്തരങ്ങൾ ഒന്നിച്ചെന്ന വാക്ക് തന്നിട്ട്
ഈ ജന്മം മുഴുവനാകും മുമ്പേ
എന്നിൽ നിന്നകന്ന എന്റെ പ്രണയം.
ഇനിയെന്റെ സന്ധ്യകളിൽ നിനക്ക്
വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പുണ്ടാകില്ല,
നിർവികാരതയുടെ അത്തരം രാവുകളിൽ
ഇനിയെന്നും ഞാൻ തനിച്ചായിരിക്കും .
ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന  വേദനയിലും
അവനു നല്ലത്  വരണേ-
എന്ന പ്രാർത്ഥന മാത്രം ചുണ്ടിൽ ....

                                    ചിത്രം - ഓർമയുടെ പഴയ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് ചികഞ്ഞെടുത്തത് 

എന്തേ അറിഞ്ഞില്ല

പറയാത്ത മൊഴികളുടെ
ശൂന്യതയിൽ മറഞ്ഞു പോയി
നിന്നോട് പറയുവാൻ മോഹിച്ചതെല്ലാം
നിനക്കായ് മാത്രം ഞാൻ പാടിയ പാട്ട്
നീ ഒരിക്കലും കേട്ടതുമില്ല.
മുറ്റത്ത്‌ വിരിഞ്ഞ ചെമ്പനീർ പൂവ്
നീയിറുത്തപ്പോൾ എന്തേ അറിഞ്ഞില
അത് നിനക്കായ് തുടിക്കുമെൻ ഹൃദ്യമായിരുന്നെന്നു .....

ലുലുവിലെക്കൊരു യാത്ര

അങ്ങനെ ഞാനും കണ്ടു കൊച്ചിയിലെ മഹാത്ഭുതമായ ലുലു ഷോപ്പിംഗ്‌ സെൻറർ.  ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് തോന്നി ഞാൻ വീണ്ടും ദുബായിൽ എത്തിയെന്ന്. ഷോപ്പുകളുടെ ഇന്ടിരിയർ, ഗ്ലാസ്സ് വർക്കുകൾ,ലൈറ്റ് സെറ്റുപുകൾ അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം വൈവിധ്യങ്ങൾ. ഇനി മുതൽ മലയാളികളുടെ ഷോപ്പിംഗ്‌ ഭ്രമത്തിന് പുതിയൊരു വഴിത്തിരിവായി. ഇടപ്പള്ളി എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമം ഏഷ്യയുടെ ഭൂപടത്തിൽ വലിയൊരു സ്ഥാനം തന്നെ നേടിയെടുത്തു.

ഇരുന്നുറോളം ബ്രാൻഡുകൾ ആണ് ഇവിടെ അണിനിരന്നു കിടക്കുന്നത്. ഒരു പകൽ മുഴുവനും നടന്നാലും കണ്ടു തീരില്ലാത്ത വിതം വിസ്തീർണതയിൽ കിടക്കുന്ന ലുലു മാൾ മലയാളികള്ക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്ന് തന്നെ.

ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല എങ്കിലും മണിക്കുറുകൾ ഞാൻ ഡ്രസ്സ്‌ സ്റ്റോർ അരിച്ചു പെറുക്കി നടന്നു. ചിലപ്പോൾ വർണാഭമായ നിറങ്ങളാകാം എന്നെ അവിടെ പിടിച്ചു നിറുത്തിയത്, എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും ഒരു നൂറു വർണങ്ങൾ!!
അവിടെ നിന്നും നേരെ ഇലക്ട്രോണിക് സ്റ്റോർ, അതിനകത്ത് ടെക്നോളജിയുടെ വളർച്ചയും കണ്ടിങ്ങനെ അദ്ഭുതപ്പെട്ടു നിന്നു.

ഒടുവിൽ വയറ്റിൽ നിന്നും കാഹളം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ നേരെ വെച്ച് പിടിപ്പിച്ചു ഫുഡ്‌ കോർട്ടിലേക്ക്. തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെ കുട്ടികളുടെ പറുദീസാ പോലെ ഫണ്‍ സോണ്‍... അച്ഛനമ്മമാരുടെ പോക്കറ്റ്‌ കീറാൻ പാകത്തിന് കിടിലൻ ഗെയിംസ്. കാണുന്ന ഇതൊരു കുട്ടിയും വാശി പിടിച്ചു കരയും ഒരിക്കലെങ്കിലും കളിക്കാനായി. വെറുതെ പിള്ളേരെ പറ്റിക്കാൻ ഓരോ കളികളെ ... നമ്മുടെ ഒക്കെ കുട്ടികാലത്ത് കളിച്ചിരുന്ന സാറ്റസീറ്റും, കള്ളനും പോലീസും, കുട്ടിയും കോലും ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് അന്യം നിന്ന് പോയിരുക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ മക്കൾ വെർചുവൽ റിയാലിറ്റിയിൽ ജീവിക്കുന്നു. ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കാനും , ഫുട്ബോൾ കളിക്കാനും, പാട്ട് പഠിക്കാനും വരെ കമ്പ്യൂട്ടർ ... കാലം പോയ പോക്കെ!!!

ഹാ അപ്പൊ പറഞ്ഞു വന്നത് ഞാൻ ഫുഡ്‌ കോർട്ടിൽ പോയ കാര്യം. ഒരേ സമയത്ത് രണ്ടായിരം ആളുകൾക്ക് ഇരിക്കാൻ പറ്റുന്ന സ്ഥലമത്രെ ഇതു. പറഞ്ഞിട്ടേന്താ സൂചി കുത്താൻ ഇടമില്ലാത്ത പോലെ ആളുകള്. ശ്വാസം വിടാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടി ഞാൻ. അവിടെ വെച്ച് ഒരു കാര്യം ഞാൻ മനസിലാക്കി, കാശുള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും ഒരു പോലെ ചിലവാക്കാൻ മത്സരിക്കുന്നു. മലയാളിയുടെ ഭക്ഷണപ്രിയത്തിലും വമ്പൻ മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു. K.F.C , S.F.C , ChicKing,PIZZAHUT തുടങ്ങി കോഴികളെ ജീവിക്കാൻ അനുവതിക്കാത്ത ഒരു കൂട്ടരേ ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്ന മലയാളികൾ. ബർഗർ , സാനവിച്, കോക്ക് , പെപ്സി , മയോനിസ് , ഫ്രഞ്ച് ഫ്ര്യസ് തുടങ്ങിയ മുന്തിയ ഫുഡുകൾ മാത്രം കുട്ടികൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന ഒരു പുതിയ സമൂഹം പിറവിയെടുത്തിരിക്കുന്നു.

വരും തലമുറയ്ക്ക് നല്ലത് മാത്രം വരട്ടെ എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു ഞാൻ ലുലുവിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി , ചേട്ടാ  ഇൻഫോ പാർക്ക്‌ എന്ന് ഗമയിൽ പറഞ്ഞു  ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി

ചിത്രങ്ങൾ - ഗൂഗിൾ ദൈവം വഴി ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്തത് 

Story Untold

Sara and I were catching up for a cup of coffee in a CCD nearby, Both of us being social workers,started discussing about various social menaces and the conversation seemed unending...Somehow the topic came across a recent event that occurred in our God's own country.The Newspaper heading was : Three- year old girl kidnapped and raped.  As I was throwing my anger and frustration on this incident, I noticed Sara sitting numb, without uttering a word. I could see her eyes becoming moist. With trembling lips she told me her story. 

"I am Thirty-two now and has a successful career, loving kids and a caring husband. It has taken me years to spill out my story like this". 

Her next sentence caught my breath

"I was emotionally and sexually abused by my uncle from childhood to adolescence"

"You know Maria, my own uncle who is like my father, did that to me. 

"I still remember, It was my ninth birthday. I was so happy wearing my little pink frock, Mom and dad were busy serving guests and I was jumping around here and there. I saw him coming towards me with a big present. He wished me and gave me a kiss on my cheek.Slowly he carried me upstairs and locked the door. He asked me open the present, it was a dress, but I didn't like it and he asked me wear and show it to him. I said no and he forcefully removed my frock, I stood there shocked without any movement. I don't want to remember Maria, what all he did to me".

"I have told my story to myself a hundred times , but I never had the guts to tell anyone else until now. I don't know why I am telling you, but I feel I should.

Life had changed in a flash after that incident for me. He was continually using me until I was twelve". Maybe the hatred to him was taking another form inside me.

Whenever I close my eyes at night all I hear is "No one is going to believe you , Don't tell this to anyone, If mom knows about this, what her kid has been doing she would die" he would say with a creepy smile to me. 

I was crying out,looking for help but nobody was really listening.Whom would I say all these! I had no one to save me. I was up all night crying to God asking why did he make me so bad?? 

When I was Twenty-three I went to my so called uncle's home and he was on his death bed.When I entered that room my mind was filled with rage, anger and hatred. I don't know what happened to me all of a sudden, seeing him lying there helplessly on bed, I had nothing else but sympathy. 

He opened his eyes and looked at me with pleading eyes, I couldn't bear more of it in my mind. I finally said , I forgive you for all you did to me and rushed out of the room. As I was out on the road I could see the clear blue sky above me, I felt like my anger and hatred rained out of my mind and all I felt was Peace.......

Sara ended her story with a tear or two rolling down her eyes. I couldn't say anything to her, just hugged her and both of us walked out of the shop. 

As we were out of CCD, I turned back and looked at the CCD logo that read something like this ... 

‘A lot can happen over a cup of coffee’  

Sara did cry her heart out in front of me and yes a lot did happen that day!!!

Love

I have never searched for love, 

for it had its own ways to reach me.

Sometimes in the breeze that soothes me,

Sometimes in the heat that hits me,

Sometimes in the rain that drenches me,

Or sometimes in the snow that covers me

How ever I tell you,

I have never searched for Love,

For Love had its own ways to trick me,

And yes it has tricked me a million times!

കലാലയത്തിലേക്ക് ഒരു വട്ടം കൂടി

തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്നും  ബസില്‍  എറണാകുളത്തേക്ക് വരുന്ന യാത്രയില്‍ ആലപുഴയില്‍  എവിടെയോ ഒരു കോളേജിനു മുന്നിലെ സ്റ്റോപ്പില്‍ ബസ് നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലൂടെ ഒരു നൂറു ഓര്‍മ്മകള്‍ മിന്നിമറഞ്ഞു.. പച്ച പട്ടുടുത്ത കുന്നിന്‍  മുകളിലെ മഞ്ഞ പൂശിയ എന്‍റെ ക്യാമ്പസ്‌, ആ വീഥികളിലൂടെ നടന്നു പോയതും, നടക്കല്ലുകളില്‍ കൂട്ടുകാരോടോപ്പം  സൊറ പറഞിരുന്നതും,  ആദ്യ പ്രണയലേഖനം കൈമാറിയ കോളേജ് ഗ്രൌണ്ടും, ഒരു കുടക്കീഴിയില്‍ നനുത്ത മഴയില്‍  നടന്നു നീങ്ങിയതും എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞപോലെ. 

അവധികാലം ആയതുകൊണ്ടാകും  ക്ലാസ്സില്ല. കാമ്പസ് ശൂന്യം. 

നോക്കിയിരിക്കെ കാമ്പസ് ബഹളമയമായി.
സമയം ഏതാണ്ട് ഒന്‍പതര, കോളേജ് ഗേട്ടിനു മുന്‍പില്‍ S.F.I സഖാക്കളുടെ വക തീപൊരി പ്രസംഗം, സമരം   കണ്ടില്ലന്ന പോലെ മിണ്ടാതെ മുന്‍പോട്ടു നീങ്ങിയതും ഒരു സഖാവിന്‍റെ വക പുളിച്ച തെറി   
"എങ്ങോട്ടാടി നിന്‍റെ അമ്മേനെ കെട്ടിക്കാന്‍ പോണ പോലെ , ഇന്ന് ക്ലാസ്സില്ല വേഗം പോകാന്‍ നോക്ക് "

ഒരു K.S.U പ്രവര്‍ത്തക ആയ ഞാന്‍ അവരുടെ കണ്ണിലെ സാമാന്യം വലിയ ഒരു കരടു തന്നായിരുന്നു. S.F.I യുടെ പാനലില്‍ നില്‍ക്കാനാണ് ആദ്യ ക്ഷണം കിട്ടിയതെന്കിലും , ഞാന്‍ വേണ്ടെന്നു വെച്ച് K.S.U ല്‍ നില്‍ക്കുകയിരുന്നു. അതിന്‍റെ പക എല്ലാ സഖാകന്മാരുടെയും കണ്ണുകളില്‍  വ്യക്തമായിരുന്നു. 

സമരം  പൊളിച്ചു പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ പോലീസ് അകമ്പടിയോടെ ഗേറ്റില്‍ എത്തി വിളംബരം നടത്തി , 
"പഠിക്കണം എന്നുള്ളവര്‍ക്ക് പോകാം ആരും തടയില്ല"   

കേട്ടപാതി നമ്മടെ ഗ്യാങ്ങ് , പറയുമ്പോ നമ്മള്‍ നാല് പേര് "MANB" പേരിന്റെ ആദ്യാക്ഷരം ചേര്‍ത്ത് ഉണ്ടാക്കിയ എന്തോ ഒരു പേര് .. ഞങ്ങള്‍ നാലും ഓടി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ലാബിലേക്ക്. 

ഓടിക്കിതച്ച് ലാബിലെത്തിയപ്പോള്‍ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, മിസ്സിന്‍റെ കൂര്‍ത്ത നോട്ടം കണ്ടില്ലാന്ന് വെച്ച് സീറ്റില്‍ പോയിരുന്നു.

" രാവിലെ ഒന്‍പതിന് എത്തണം എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതല്ലേ, അന്നേരം  സമരക്കരോന്നും ഇല്ലാര്‍ന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞു പരിഭവത്തോടെ നീതു കീ ബോര്‍ഡില്‍ കുത്തികുറിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.  
“ രാവിലെ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല, നല്ല വിശപ്പ്‌ "  
“ എന്താണവിടെ പിറുപിറുപ്പ്..നേരം വൈകി ക്ലാസ്സില്‍ വരുക എന്നിട്ട് മറ്റുള്ളവരെ കൂടെ ശല്യപ്പെടുത്തുക "  
തല പിറകോട്ടു നാല്പത്തഞ്ചു ഡിഗ്രി ചെരിച്ചു പിടിച്ചു ഇരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി മിസ്സ്‌ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. 

അങ്ങനെ എത്രയോ ലാബുകള്‍ , ഔട്പുട്ട് കിട്ടാതെ നട്ടം തിരിഞ്ഞ ലാബ്‌ എക്സാം,  സീറ്റ്‌ മാറി ഇരുന്നു ഔട്പുട്ട് കാണിച്ചു രക്ഷപ്പെട്ടതും, മൈക്രോസ്കോപ് വെച്ച് നോക്കിയാല്‍ മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയില്‍ കോപ്പി എഴുതിയതും, ക്ലാസ്സ്‌ കട്ട്‌ ചെയ്തു സിനിമക്ക് പോയി കോളേജ് മുഴുവന്‍ അറിഞ്ഞു സസ്പെന്‍ഷന്‍ വാങ്ങിയതും എല്ലം.... 

കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കുസൃതികളും, തമാശകളും, കളിയാക്കലുകളുമായ് എത്രവേഗമാണു
മൂന്ന് കൊല്ലം കടന്നു പോയത് ...അതിന്‍റെ ഇടയിലെ അല്പ്പായുസ്സായ പ്രണയവും 
അല്ലെങ്കിലും കാമ്പസ് പ്രണയങ്ങള്‍ക്ക് അത്രയൊക്കെയല്ലേ ആയുസ്സുള്ളു, ഫെയര്‍വെല്‍ കഴിയുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു തരം വികാരം  ...പക്ഷേ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം മരിക്കുന്നില്ല. സുഖകരമായ ഒരു നീറ്റല്‍ ബാക്കിയാക്കിക്കൊണ്ട് അതിപ്പഴും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്....

കോളേജ് വിട്ട ശേഷം ആരേയും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല , കാണണമെന്ന്തോന്നിയിട്ടുമില്ല.  പുതിയ ജോലി  പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍ , പുതിയ  സ്ഥലം  ഞാന്‍മറന്നു പോയതാണോ...
 അറിയില്ല
 പക്ഷെ ഒന്നും ഞാന്‍ മറന്നിട്ടില്ലാന്നു ഇപ്പൊ  തോന്നുന്നു. എല്ലാം അതുപോലെ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ട്, എല്ലാവരും. 

ബസ്‌ മുന്നോട്ട്  എടുത്തപ്പോള്‍  ശൂന്യമായ കാമ്പസിനെ ഒന്നുകൂടെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി പതുക്കെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് 
ഞാന്‍ കണ്ണുകളടച്ചു 

ജനല്‍പ്പാളികള്‍ക്കപ്പുറം

 തിരക്കേറിയ കൊച്ചി നഗരത്തിലെ  പതിനെട്ടു നിലയുള്ള  ഫ്ലാറ്റില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സങ്ങു ദൂരെ റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലുള്ള എന്‍റെ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്കു ഒരു നൂറു വട്ടം യാത്ര പൊയ്ട്ടുണ്ടാകും. ഫ്ലാറ്റിലെ ജീവിതം ഞാന്‍ എറെ ആസ്വദിക്കുന്നു എങ്കില്‍ പോലും മനസ്സില്‍ എവിടെയോ ഒരു നഷ്ടബോധം. 

രാവിലെ കണ്ണ് തിരുമ്മി ബ്രഷും കൊണ്ട് പുറകിലെ മാവിന്ച്ചുവട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതും, അണ്ണാരക്കണ്ണന്മാരുടെ ചിലപ്പു നോക്കി നില്‍ക്കുനതും, മുറ്റത് വെള്ളം നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ബക്കറ്റില്‍ നിന്നും അടക്കാകുരുവികള്‍ വെള്ളം കുടിക്കുന്നതും അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം കാഴ്ചകളായിരുന്നു.... 

ഇവിടെ എന്‍റെ  ബെഡ് റൂമിലെ ജനലില്‍ കൂടി നോക്കിയാല്‍  താഴെ ഒരു നിര വീടുകള്‍, കെട്ടിടം പണിക്കു വന്ന അന്യ സംസ്ഥാന  തൊഴിലാളികളെ പാര്‍പ്പിക്കുന്ന വീടുകള്‍., വീടെന്ന ഉപമ തീര്‍ത്തും ചേരില്ലാത്ത, അലൂമിനിയം പാട്ട നിരത്തി ഉണ്ടാക്കിയ പാര്‍പിടങ്ങള്‍..,എപ്പോഴുമുണ്ടാകും ശബ്ധകോലാഹലങ്ങള്‍ , കാരണങ്ങള്‍ പലതാവാം, വെള്ളം നിറക്കാനുള്ള തിരക്കുകള്‍(( , "Water Is Precious" എന്നതിന്‍റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണം ഇവിടെ കാണാം,ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തുനില്‍പ്പ്‌,സ്നേഹം നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോഴുള്ള നിസ്സഹായത,പിന്നെ എന്തിനെന്നറിയാത്ത രോഷവും. ജനലിനപ്പുറം ഒരുപാട് ജീവിതങ്ങള്‍ മറഞ്ഞു പോകുന്നതും കാണുന്നുണ്ട് ,ആക്രോശങ്ങള്‍,അമര്‍ത്തിയ നിലവിളികള്‍..... പിന്നെ എല്ലാം നിശ്ചലം... 

രാത്രിയിലെ  നിശബ്ധതയില്‍ അവരുടെ രോദനം ശൂന്യതയില്‍ എങ്ങോ മറഞ്ഞു. 
ചെറിയ ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ ഞാന്‍ കണ്ണുകളടച്ചു റബ്ബര്‍ മരങ്ങളെയും ധ്യാനിച്ച്  എന്‍റെ ജനല്‍പ്പാളികള്‍  കൊട്ടിയടച്ചു ! 

Prisoner

I am a prisoner of many cages,

changing throughout my ages

I choose my own cage,

without any instigating rage

I do not mend my relationships,

neither take interest in friendships

I like to be a prisoner,

to be held in captivity

When will someone know

the desire of my wandering heart

which likes to be imprisoned!

A life by the traffic signal

The old beggar, standing at the traffic signal,

taps the pane of every car ,

hoping he would get some coins,

so that he can have a meal.

As the signal turns green,the cars flow

Alas! no one opens the window

and the beggar waits for it to turn red,

so that he can move to next car

hoping the same!

Baby's Day out - Part 1

It was a fine Saturday morning and I got up early for my usual running around the building courtyard. Since it was a bit foggy and cold, I simply sat on the swing for kids in the play area.. Sat there for long time swinging and listening to morning melodies.

By 8.30am I dressed up and ran out of my building, got in an auto straight to Oberon... :)..Reached OB and bought ticket for Oz - the great and powerful. Watched the movie peacefully with my 3-D glasses on. Got out by 11 am from cinemax and started wandering the mall , went to Trendz and tossed around some clothes..although didnt buy one..By chance got into Time out and I was shocked..there was it my fav book which I have been waiting- Oath of Vayuputras.. I was so damn super excited. Took it and couple of other books too..roamed around the store as time flyed by.

When my tummy started to give me alarms I decided to a take a bite from food court. Went to Krispy chicken and ordered for a snack meal, After the meal I thought even my Dog, Henry would curse me for the injustice I did to the chicken in my plate :P ...

Time was 2 Pm and I came out of food court marched into ticket counter and took ticket for 2.15 pm Celluloid.The movie was a great experience to me.After movie as I was heading back home, it started to rain heavily, I got out of the auto and walked in the rain...OOOLALALA...

Reached flat completely drenched in water. Made a cup of Tea, sat in my balcony, scribbled a few words in my  scrapbook and whoooo the thought hit me, I pulled in a pair of jeans and swashed out of flat, this time my aim was gold souq.

Straight into KFC :) bought a popcorn chicken and Krushers...boom tummy was full and then went to movies, took ticket for Kili Poyi, after watching yeh really bird flew out from my head..such a crappy film, so to compensate that I took another ticket for next movie...And so my dream came true,

Yes people I watched 4 movies alone in theatre on the same day ....I must be mad...But I loved the time I gave to spend with myself and it was a most memorable day for me :)

Other side of the Road

We were walking on the same road,

But on different sides

He whispered from the other side

which was lost in the wind that blew,

and sound of birds that flew.

Miles and miles we walked together,

freezing in the cold weather.

Until we realized our paths would never cross,

in the withering green moss.

Life took me the straight way, 

Not so easy they say,

But then I decided to take the other one, 

The one that is less travelled .......

CELLULOID -എന്ന ചരിത്രം

നിരാകരിക്കപ്പെട്ട മലയാള സിനിമയുടെ പിതാവ് J.C.Danielനു എന്‍റെ പ്രണാമം.Celluloid എന്ന സിനിമയിലൂടെ കമല്‍ ചിത്രീകരിച്ചത് മലയാള സിനിമയുടെ അധികം ആരും അറിയാതെ പോയ ചരിത്രമായിരുന്നു. തിരസ്ക്കരിക്കപ്പെട്ട മലയാളത്തിലെ ആദ്യ ചിത്രമായ 'വിഗതകുമാരന്‍' അഥവാ 'The Lost Boy' എന്ന സിനിമയുടെ ചരിത്രം.
എന്നെ പോലുള്ള ന്യൂ ജനറേഷന്‍ വിഡ്ഢികള്‍ക്ക് ഒരു തിരിച്ചറിവ് കൂടിയായിരുന്നു ഈ കമല്‍ ചിത്രം.മലയാളത്തെക്കാലുപരി അന്യഭാഷാ ചിത്രങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്നെ പോലുള്ളവര്‍ക്ക് മലയാളത്തിന്‍റെ മഹത്വം മനസിലാക്കി തരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഇത്. എക്കാലത്തെയും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു പിടി നല്ല ചിത്രങ്ങളുടെ ശ്രേണിയിലേക്ക് ഇതാ ഒരു പൊന്‍തൂവല്‍ കൂടി.

ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് തിരസ്ക്കാരം മാത്രം ലഭിച്ച J.C.Daniel എന്ന മനുഷ്യനും, ഇരുട്ടിന്‍റെ മറവിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞ മലയാളത്തിന്‍റെ ആദ്യ നായിക P.K.Rosyയും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മായാതെ കിടക്കുന്നു.

എന്നെ മലയാളത്തോട് അടുപ്പിച്ച CELLULOID എന്ന ചിത്രത്തിനും അതിന്‍റെ അണിയറ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കും എന്‍റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ നന്ദി

                                                            - എന്ന് മേബിള്‍ ബേബി

ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത പ്രണയം

പ്രണയത്തോട് എന്നുമെനിക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു. പ്രണയിക്കാന്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതാകട്ടെ , അവനും. സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കാണാന്‍ , ജീവിതത്തിനു നിറങ്ങള്‍ നല്കാന്‍ എന്നെ ശീലിപ്പിച്ചതും അവന്‍ തന്നെ. ഞാന്‍ അവനെ സ്നേഹിക്കുകയയിരുന്നോ അതോ ആരാധിക്കുകയയിരുന്നോ അറിയില്ല.... 

ഇന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഏറെ പിന്നിട്ടെങ്കിലും ഇപ്പോഴും എനിക്കറിയില്ല  അവന്‍ എനിക്കാരായിരുന്നു എന്ന്. 

നാളുകള്‍ക്കു മുന്‍പ് അവന്‍ എന്നെ ഒറ്റപെടുത്തി പോയപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. ആത്മാവ് മുറിയുന്ന വേദനയിലും ഞാന്‍ അവനെ കുറ്റപെടുത്തിയിട്ടില്ല ഒരിക്കല്‍ പോലും.മനസ്സും ശരീരവും അവന്‍റെ തിരിച്ചു വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. 

ഇനിയൊരിക്കലും അവനെ തിരിച്ചു കിട്ടുകയില്ല എന്ന സത്യം മനസിലാക്കിയ അന്ന് ജീവിടതിന്റെ തലങ്ങള്‍ മാറുകയായിരുന്നു. വാശിയോടെ പൊരുതാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്നു, പുതിയൊരു വാതില്‍ തുറന്നു തന്നതിന്, ജീവിതത്തിനു പുതിയ അര്‍ഥങ്ങള്‍ നല്‍കിയതിനു..ഇന്നത്തെ എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചതിനു... അങ്ങനെ എല്ലാത്തിനും ഞാന്‍ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്നില്‍ നിന്നും അകന്നു പോയ എന്‍റെ പ്രണയത്തോടാണ്.... 

എത്ര തട്ടിയെറിഞ്ഞാലും വീണ്ടും തീരത്തെ തേടി വരുന്ന തിരയെ പോലെ ഞാനും കാത്തിരിക്കുന്നു  , വീണ്ടുമൊരു പുതിയ പൂക്കാലത്തിനായി .. ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത പ്രണയമെന്ന  പൂക്കാലത്തിനായി....... 

Being a girl-boon or bane!!

In India, discriminatory attitudes towards women have been existing  for generations and has affected their lives a lot. Even though the constitution of India has granted women equal rights but gender discrimination still remains. Everyday you get to hear about a female child being murdered just because the parents dont want the burden of a girl child.Well I am not gonna be writing one of those boring articles about discrimination to girls. 

This incident was an eye-opener to me, which happened in my own family. 

Last week when I reached home, there was a new member in my backyard awaiting my arrival. It was a cute little puppy dog who was just about 2 or 3 weeks old.I called it Henry. It came wandering to our home a week ago and my Bro , who is a dog lover sworn to protect it with his life. Everyday he would feed Henry,wash him and play with him. When one our neighbours told us that Henry is a She-Dog :O ....the next moment my family was up to abandon him or she...(I would rather call it Henry despite of gender) My own brother who had taken the Oath to protect Henry backed out the second he knew it was a girl. He said we would rather dump it near the Canal, I dont want a girl dog, I want a male dog to be my buddy.Even the servant in my house asked me to throw the puppy out of our home, the reason was simply it will become big, get pregnant and we will be having full of puppies in home!!!I dont understand how can it be a bad thing??? The final decision is yet to be made in my home if to keep the puppy or abandon it :(I was wondering what if my parents also had thought like this?? I wouldn't be alive out here then!My brother who is in his mid-twenties if now he thinks like girls are a burden,what will be the future of this nation?I feel no shame to tell that I live with a male chauvinistic pig in my home.I have reminded my brother about his word to protect the puppy which he gave earlier.I hope my brother will be a man of his words.... 

Writing with lot of frustration and pain from within my home.